gostyński ginekolog stargard ad 6

Tak się nie stało. Miana przeciwciał IgG przeciwko antygenowi kapsydu EBV mierzono przed iw odstępach po transplantacji. Ogółem, 93 procent pacjentów miało miano dodatnie .1: 10) przed przeszczepieniem. Wszyscy z wyjątkiem dwóch początkowo seronegatywnych pacjentów stali się seropozytywni po transplantacji, co wskazuje, że pierwotna infekcja wystąpiła u praktycznie wszystkich początkowo seronegatywnych pacjentów. Chociaż tylko 5 procent pacjentów, u których nie rozwinęło się zaburzenie limfoproliferacyjne po selekcji, było początkowo seronegatywne, 30 procent pacjentów, u których to zaburzenie rozwinęło się, miało negatywne wyniki testów serologicznych na EBV przed przeszczepieniem (P = 0,025), co wskazuje na wyższa częstość pierwotnych infekcji w grupie z zaburzeniami limfoproliferacyjnymi po transplantacji. Gdy pacjenci byli grupowani zgodnie z tym, czy otrzymali lub nie otrzymali OKT3, nie stwierdzono różnicy w poziomie początkowej seronegatywności. Częstotliwość reaktywowanego zakażenia (wzrost czterokrotności lub więcej miana) w naszej serii nie różniła się istotnie pomiędzy pacjentami, którzy wystąpili, a tymi, którzy nie mieli po przeszczepie choroby limfoproliferacyjnej (P = 0,21). U 6 z 10 pacjentów z zaburzeniami limfoproliferacyjnymi po przeszczepieniu (pacjenci 1, 3, 4, 5, 8 i 10) tkanka nowotworowa była badana na obecność DNA wirusa EBV w analizie Southern blot; został zidentyfikowany we wszystkich 6. Chociaż silna korelacja między skumulowaną dawką OKT3 a częstością występowania choroby limfoproliferacyjnej po transplantacji może być interpretowana jako zjawisko zależne od dawki, czas ekspozycji na lek może być znaczący w tym kontekście. Liczba dni leczenia OKT3 była równoważna skumulowanej dawce jako wskaźnik ekspozycji na lek, ponieważ dzienna dawka była jednolita u wszystkich z wyjątkiem siedmiu pacjentów, z których żaden nie zostałby przeklasyfikowany, gdyby liczba dni leczenia była stosowana jako miara ekspozycji. Przerwa między kursami u pięciu pacjentów z zaburzeniami limfoproliferacyjnymi po przeszczepie po otrzymaniu skumulowanych dawek większych niż 75 mg OKT3 była generalnie znacznie krótsza (mediana, 13 dni, zakres od 0 do 33), jednak niż u dziewięciu pacjentów którzy otrzymali więcej niż 75 mg OKT3, którzy nie mieli po transplantacyjnej choroby limfoproliferacyjnej (mediana, 115 dni, zakres, 8 do 884, P = 0,02 według testu U Manna-Whitneya). Ta różnica stwarza możliwość, że czas trwania supresji limfocytów T może być tak istotny dla ryzyka pooperacyjnego zaburzenia limfoproliferacyjnego u pacjentów, którzy otrzymali wysoką dawkę terapii OKT3 jako łączne narażenie na lek; mocnych wniosków nie można wyciągnąć z analizy tak niewielkich liczb.
Odnotowano uderzającą odwrotną korelację między dawką OKT3 a długością czasu do pojawienia się zaburzeń limfoproliferacyjnych po przeszczepieniu u naszych pacjentów. Skrócenie przerwy pomiędzy transplantacją a pojawieniem się po transplantacyjnej chorobie limfoproliferacyjnej, od średnio 30 miesięcy do średnio 6 miesięcy, zostało odnotowane przez Penn1 i in. 16 po wprowadzeniu cyklosporyny. Zarówno długość czasu do pojawienia się zaburzenia, jak i kliniczny obraz zaburzeń limfoproliferacyjnych po transplantacji w naszej serii wydają się różnić w zależności od dawki OKT3; te korelacje mogą odpowiadać intensywności immunosupresji
[patrz też: climax control skład, olx stargard szczecinski, olx pl bialystok ]