gostyński ginekolog stargard cd

Wyniki tych dwóch testów nie są łatwo wymienialne. Dla celów analizy wszystkie poziomy cyklosporyny wyrażono zatem jako wielokrotność liczby odpowiadającej środkowi zakresu docelowego dla użytego oznaczenia i rok po transplantacji. Epizody odrzucenia leczono w sposób jednolity przez cały okres badania. Biopsje mięśnia sercowego oceniano na podstawie badania histologicznego jako wskazujące na łagodne, umiarkowane lub ciężkie odrzucenie20. Nasiloną immunosupresję stosowano tylko w przypadkach umiarkowanego lub ciężkiego odrzucenia. W przypadku braku kompromisu hemodynamicznego doustna dawka steroidu była zwiększona; jeśli wystąpił hemodynamiczny kompromis, g metylprednizolonu dziennie podawano dożylnie przez trzy dni. Reakcje odrzucania opornego leczono albo OKT3 (5 mg dożylnie dziennie przez 10 dni), albo globuliną antyitocytową (5 mg na kilogram dziennie dożylnie przez 5 dni). Jeśli odrzucenie nie zostało odwrócone, stosowano zwiększone dawki OKT3 (do 10 mg na dzień) lub globuliny antytrawocytowej (do 15 mg na kilogram na dzień).
Badania patologiczne
Rozpoznanie zaburzeń limfoproliferacyjnych po przeszczepie opierało się na badaniu histologicznym materiału z biopsji we wszystkich przypadkach. Zmiany zostały sklasyfikowane zgodnie ze schematem działającego preparatu 21. Immunofenotypowanie przez barwienie, immunogenotypowanie przez analizę DNA dla klonalnych rearanżacji genu immunoglobuliny i analizę Southerna pod kątem obecności DNA EBV przeprowadzono na próbkach nowotworu, ilekroć było to technicznie wykonalne. więc 12, 22
Analiza statystyczna
Jednowymiarowe analizy obejmowały dokładny test Fishera lub test chi-kwadrat dla zmiennych jakościowych, a dla zmiennych ciągłych zastosowano test t-Studenta. Skumulowana dawka OKT3 została przekształcona do zmiennej porządkowej (brak, .75 mg lub> 75 mg) dla analizy wielowymiarowej. Zastosowano wieloraką regresję logistyczną w celu identyfikacji czynników związanych z zaburzeniami limfoproliferacyjnymi po transplantacji, jednocześnie dostosowując się do możliwych zmiennych zakłócających. Dwustronny poziom alfa mniejszy niż 0,05 uważano za wskazujący na istotność statystyczną. Nie wprowadzono żadnych korekt w przypadku wielu testów.
Wyniki
Zastosowanie OKT3 i ryzyko pooperacyjnego zaburzenia limfoproliferacyjnego
Tabela 1. Tabela 1. Porównanie pacjentów z zespołem limfoproliferacyjnym po transplantacji (PTLD) i tych, którzy tego nie zrobili. * Zbadano wiele zmiennych w celu zidentyfikowania wszelkich czynników, które mogą być związane z rozwojem zaburzeń limfoproliferacyjnych po transplantacji. (Tabela 1). Analizowano następujące czynniki: płeć, rasę, wskazania do przeszczepienia, wiek, masę ciała, stosowanie OKT3, liczbę epizodów odrzucania wymagających nasilonej immunosupresji, stosowanie globuliny antytocytowej, skumulowaną dawkę globuliny antyitocytarnej, skumulowaną dawkę metyloprednizolonu i średni poziom cyklosporyny w surowicy. . W analizach jednowymiarowych wykazano, że jedyny czynnik różni się istotnie pomiędzy pacjentami, u których rozwinęło się zaburzenie limfoproliferacyjne po transplantacji, a tymi, u których nie stosowano OKT3.
Z 75 biorców przeszczepów, którzy nie otrzymywali OKT3, miało zaburzenie limfoproliferacyjne, z częstością 1,3% – podobne do 1,8% zgłoszonych w przypadku dużej grupy biorców przeszczepów serca.29 spośród 79 pacjentów, którzy otrzymali OKT3 w profilaktyce, leczenie odrzucenia, lub jedno i drugie, 9 miało zaburzenie limfoproliferacyjne po przeszczepie, z częstością 11,4 procent
[patrz też: szkła progresywne cena, lioven, karnidin ]