gostyński ginekolog stargard czesc 4

Oznacza to około dziewięciokrotnie większe ryzyko (iloraz szans, 9,5; przedział ufności 95%, 1,6 do 54,7; P = 0,018 według dokładnego testu Fishera). Ponieważ z upływem czasu 30 pacjentów otrzymywało zarówno OKT3, jak i globulinę z antybiotykiem, zastosowanie tej kombinacji czynników zostało konkretnie ocenione jako możliwy czynnik ryzyka pooperacyjnego zaburzenia limfoproliferacyjnego. Jednak tylko dwóch z tych pacjentów (6,7 procent) miało zaburzenia limfoproliferacyjne po transplantacji, podczas gdy 7 z pozostałych 49 pacjentów, którzy otrzymywali OKT3, ale nie mieli globocytów antytytoniowych, miało chorobę (14,3 procent, P = 0,47). Następnie oceniano wpływ dawki OKT3 na częstość występowania zaburzeń limfoproliferacyjnych po transplantacji. Wszyscy biorcy OKT3, którzy mieli post-transplantacyjne zaburzenie limfoproliferacyjne, otrzymywali profilaktyczne cykle leku. Pojedynczy cykl wynosił generalnie 5 mg na dzień przez 14 dni, co stanowi łącznie 70 mg. Skumulowane dawki przekraczające 75 mg były wynikiem dodatkowego późniejszego przebiegu OKT3 w leczeniu opornego odrzucania u wszystkich pacjentów z wyjątkiem jednego, u których zwiększono dawkę i czas trwania przebiegu profilaktycznego. Spośród 65 pacjentów, którzy otrzymali skumulowaną dawkę 75 mg lub mniej OKT3, 4 (6,2 procent) miało zaburzenia limfoproliferacyjne po transplantacji, w porównaniu z 5 z 14 pacjentów (35,7 procent), którzy otrzymali więcej niż 75 mg (P <0,01) . Analiza ryzyka wystąpienia choroby limfoproliferacyjnej po przeszczepie w skumulowanych dawkach OKT3 w zakresie od zera do ponad 75 mg wykazała wysoce znaczący trend zwiększania częstości występowania wraz ze wzrostem dawki (MantelHaenszel chi-square, 16,0; P <0,0001). W celu dostosowania do ewentualnych zmiennych zakłócających przeprowadzono analizę wieloczynnikową z wykorzystaniem technik logistyczno-regresyjnych. Analizowanymi czynnikami były zastosowanie OKT3 (dawka skumulowana: brak, .75 mg lub> 75 mg), rasa, płeć, skumulowana dawka globuliny antyitocytarnej, skumulowana dawka metyloprednizolonu, średni poziom cyklosporyny w surowicy, liczba epizodów odrzucenia wymagających leczenia i przyczyna istniejącej wcześniej choroby serca. Jedynym czynnikiem, który znacząco przewidywał rozwój zaburzeń limfoproliferacyjnych po transplantacji, gdy wszystkie inne czynniki w modelu były kontrolowane, było zastosowanie OKT3 (P <0,001).
Czas i cechy kliniczne zaburzeń limfoproliferacyjnych po transplantacji w odniesieniu do dawki OKT3
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka pacjentów z zespołem limfoproliferacyjnym po transplantacji (PTLD) * Tabela 2 podsumowuje charakterystykę kliniczną 10 przypadków pooperacyjnego zaburzenia limfoproliferacyjnego. Przerwa między przeszczepem a pojawieniem się choroby limfoproliferacyjnej po transplantacji była bardzo krótka, rzędu jednego do dwóch miesięcy, u pacjentów, którzy otrzymywali ponad 75 mg OKT3. Korelacja pomiędzy wyższymi dawkami i krótszymi odstępami była statystycznie istotna (r = -0,91, P = 0,0006).
Pacjenci od 2 do 5 otrzymali pojedynczy przebieg OKT3 (.75 mg). Tylko jeden z tych pacjentów (Pacjent 5) wykazywał niewydolność narządową, sepsę ogólnoustrojową i nowotwór identyfikowalny jako poliklonalny; dwóch pacjentów pozostało przy życiu i nie chorowało po zakończeniu chemioterapii cytotoksycznej.
Pacjenci od 6 do 10 otrzymali ponad 75 mg OKT3
[przypisy: inseminacja nasieniem dawcy, paroksetyna, prądy interferencyjne ]