Hamowanie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem przez MK-571, silnego antagonistę receptora D4 leukotrienowego

ĆWICZENIE jest częstym bodźcem zwężenia oskrzeli u osób z astmą1. Zwężenie oskrzeli wywołane ćwiczeniami może być spowodowane zmianami temperatury dróg oddechowych, osmolalnością płynu nabłonka nabłonka powstałego w wyniku wdychania nieodpowiednio uzdatnionego powietrza podczas wysiłku fizycznego lub oba. 1, 2 Zmiany te powodują uwalnianie mediatorów drenujących w drogach oddechowych i rozwój zwężenia oskrzeli.3 Sulfidopeptydowe leukotrieny C4, D4 i E4 tworzą wolno reagującą substancję anafilaksji.4 Leukotrieny mogą być ważnymi mediatorami astmy, ponieważ są uwalniane z komórek obecnych w drogach oddechowych, w tym w komórkach tucznych, które biorą udział w reakcjach dróg oddechowych na bodźce, takie jak alergeny wziewne 5; wpływają one na mięsień gładki ludzkich dróg oddechowych in vitro6 i zwiększają przepuszczalność naczyń in vivo7; i są one silnymi czynnikami zwężającymi oskrzela zarówno u zdrowych osób jak iu osób z astmą, 8 9 10 o dłuższym czasie działania niż wziewna histamina.11
Ostateczne dowody na rolę leukotrienów w astmie nie były do tej pory dostępne z powodu braku silnych i swoistych antagonistów leukotrienów do badania na osobach z astmą. Celem tego badania była ocena znaczenia leukotrienu D4 (LTD4) w wywoływaniu wysiłkowego skurczu oskrzeli poprzez badanie zdolności silnego i wysoce selektywnego antagonisty receptora LTD4, 3 – (((3- (2- (7) -chloro-2-chinolinyl) etenylo) fenylo) (kwas (3- (dimetyloamino) -3-oksopropylo) tio) metylo) tio) propanowy (MK-571), 12 w celu złagodzenia wywołanego wysiłkiem skurczu oskrzeli u osób z astmą .
Metody
Przedmioty
Tabela 1. Tabela 1. Wyniki testu spirometrycznego, częstość akcji serca i wentylacja minutowa po ćwiczeniach z udziałem 12 osób z astmą, po leczeniu MK-571 lub placebo. * Dwunastu pacjentów z astmą badano, gdy ich astma była łagodna i kontrolowana. przez wziewnych .2-agonistów (Tabela 1). Przez co najmniej osiem tygodni osobnicy nie byli narażeni na działanie odpowiednich alergenów (z wyjątkiem roztoczy kurzu domowego) i nie mieli zaostrzeń astmy. Objętość wydechowa w linii podstawowej w ciągu jednej sekundy (FEV1) wynosiła co najmniej 70 procent przewidywanej wartości normalnej 13 u wszystkich pacjentów we wszystkich dniach badania. Projekt ten został zatwierdzony przez komisję etyczną Centrum Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu McMaster, a każdy z uczestników wyraził pisemną świadomą zgodę przed wzięciem udziału.
Projekt badania
Pacjenci przychodzili do laboratorium w trzy dni badania, w odstępach co tydzień. Pierwszy dzień był dniem badania, na którym udokumentowano charakterystykę pacjentów i wykonano wstępne wyzwanie wysiłkowe w celu wykazania obecności skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym. Obciążenie ćwiczeniem dla każdego przedmiotu ustalono na podstawie przyrostowego testu wysiłkowego na etapie 114; został ustawiony jako obciążenie, które zwiększało maksymalne tętno do 80 procent przewidywanej wartości normalnej. Po ustaleniu obciążenie pracą utrzymywało się na stałym poziomie podczas całego badania.
Jeśli badani mieli spadek FEV1 o co najmniej 20 procent po próbie wysiłku, poproszono ich o powrót na drugi i trzeci dzień badania, na których byli wstępnie leczeni MK-571 (160 mg w 40 ml z 1,25 procent roztworem wodorowęglanu sodu) lub pasującym placebo (1,25% roztwór wodorowęglanu sodu), podawanego dożylnie w ciągu czterech minut
[przypisy: lioven, prądy interferencyjne, nfz lista oczekujących do sanatorium ]